આપણે કવિઓ
એક વહેતી નદી.
કવિતા આપણું નીર,
નિર્મળતા આપણું ખમીર.
ક્યારેક સુકાઈ જઈએ;
તો વળી ક્યારેક પૂરપાટ વહીએ...
કેટલાંય બેડાં છલકતાં જાય
તો કેટલાંય ખાલી ખખડતાં જાય,
કોઈ નીર ભરી જાય,
તો કોઈ મેલ ઠાલવી જાય..
કોઈ બાંધીને ખેતરે સીંચે;
તો કોઈ ઊર્જા બનાવી ખેંચે.
કંઈ માછલીઓ ક્રિડા કરે;
તો કંઈ શિકાર થાય.
પણ
આપણે શું ?
નિસ્પૃહિતા આપણી ધરોહર
આપણે તો બસ વહેવાનું
કલકલવાનું
આપણે કવિઓ
એક વહેતી નદી.
કવિતા આપણું નીર,
નિર્મળતા આપણું ખમીર.
- મુકેશ દવે
૩૦/૪/૧૨

પોથી માહ્યલાં પંડિત નીકળ્યા,
મૂર્તિ થયાને ખંડિત નીકળ્યા.

વિશ્વાસ મૂકીને સૂઈ ગયા'તા,
એ રખોપિયા ભયભીત નીકળ્યા.

દર્દ બધાયે દીલમાં દબાવી,
સૌ મુખ હાસ્યથી મંડિત નીકળ્યા.

લોહીઝાણ હૃદયમાં ન્હોર મારતા,
દુશ્મન નહિ પણ મીત નીકળ્યા.
- મુકેશ દવે
૧/૮/૧૨

એવું છે થોડું કે; આ લતનો નશો છે,
કોણ જાણે કેવી હાલતનો નશો છે !
-
(ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા)

- મુકેશ દવે

મારી પૂર્વે
મૂર્ધન્ય વડીલ કવિશ્રીઓ છે.
જેમણે શબ્દને સાધ્યો છે,
શબ્દને બાંધ્યો છે,
શબ્દને પાકટ બનાવ્યો છે
તેથી જ
તેમની મરજી મુજબ જ
શબ્દનું અર્થ-ભાવ પ્રગટ્ય થાય છે.
અને મારી ઉત્તરે
તરવરતા યુવાકવિઓ છે.
જેમણે શબ્દને પડકાર્યો છે,
તેમાં તરવરાટ ભર્યો છે.
તેથી જ...
શબ્દ તેના મૂળ અર્થને છોડી
ક્યાંય આગળ નીકળી ગયો છે.
આ બંને વચ્ચે
હું
અધકચરો બેઠો છું
નથી બારીક થઈ ગળે ઉતરી શકતો.
બસ...
પાનમાં ચવાયેલ સોપારી જેમ જ
થૂંકાયા કરું છુ.
બસ હાંશ એટલી કે,
આમાંનો હું કંઈ એકલો જ નથી.
--મુકેશ દવે (અમરેલી)
૨૪/૧૨/૨૦૧૨

અય દોસ્ત ! તારો જરી દીદાર કરી લીધો,
એટલે દરિયો વિકટ અમે પાર કરી લીધો.

ધર્માસનેય બેસવાનો ફાયદો જુઓ જરા,
કેવો એમણે શ્રદ્ધાનો વેપાર કરી લીધો.

તાગ નથી નીકળી શક્યો આ જિંદગી કેરો,
બસ અમે થોડો આ એનો સાર કરી લીધો.

ના એકેયે જગા બાકી રહી ગઈ સુસજવામાં,
આંગેઅંગમાં જખ્મોનો શણગાર કરી લીધો.

કશું ના દઈ શક્યા'તા ને; કશું પામી શક્યા'તા ના,
બસ એટલો તો વસવસો પારાવાર કરી લીધો.

- મુકેશ દવે (અમરેલી)
૩/૧/૧૩

સાવ નથી રેઢી પડી રસ્તામાં ગરીબી,
ને તોય મળી ગઈ સસ્તામાં ગરીબી.

આ મહેલ-મંદિરની જાહોજલાલી જૂઓ,
એમણે પૂરી રાખી ખિસ્સામાં ગરીબી.

દુ:ખ,ભૂખ,લાચારી ને ભય સાથેના,
બહુ ખૂબ ખીલી રહી રિશ્તામાં ગરીબી.

એને ક્યાં પડી છે છતાં જીવ્યા કરે છે,
તો પણ રહે સતત ચર્ચામાં ગરીબી.

બાદબાકી નથી કરી શકતાં કદીએ,
હાજર હોય જ એ દરેક મુદ્દામાં ગરીબી.

- મુકેશ દવે (અમરેલી)
૭/૧/૧૩

ગળથૂથી અને ગંગાજળ
આ બે વચ્ચેનો સમય
તે
જીવન.
મુકેશ દવે