ખરે - ગઝલ

મેળાપની જ્યાં પળ ખરે,
એકાંત થઈ વાદળ ખરે

જો પાનખર આવી ચડે

તો કેટલાં આંગળ ખરે ?

તારા નયનનું છું હરણ,

પણ ઝાંઝવાનું જળ ખરે.

વરસાદ અફવાનો પડે

ને ગામમાં અટકળ ખરે.

નભ યાદનું ખોતર જરાં,

શબ્દો બધા કોમળ ખરે.

- મુકેશ દવે

હાથબ બંગલા

તા.૦૩/૦૯/૧૯૮૪, સોમવાર

ગાગાલગા ગાગાલગા

વરસાદી ગીત

વિંઝાતા વાયરાની ફૂંકાતી લ્હેરે મન આમતેમ ડોલતું ઊડે,

વાદળાંની દોડ સંગ ફંગોળી હિંચકો ઉછળતી મોજે અંગ ઝૂલે.

ખેતરના શેઢામાં રોમરોમ કંપેલો

આમતેમ દોડે છે તડકો,

વાયરાનો સ્પર્શ અંગમાં રેલાવીને

ઠાવકી મોલાત કરે લટકો,

વાદળાની આડશમાં સૂરજ સંતાઈને રમણીની જેમ કંઈક રૂઠે.

વાદળાંની દોડ સંગ ફંગોળી હિંચકો ઉછળતી મોજે અંગ ઝૂલે.

સૂકીભઠ્ઠ નદીઓમાં જોબન વરસ્યું

ને ઓલા ભીંજાતા કાંઠાઓ ઝૂમ,

વરણાગી નદીઓએ મેલી મરજાદ

પછી દરિયાની બાહોંમાં ગૂમ,

નદીઓએ વિંટાળીને મસ્તીના ઘેનમાં દરિયો દરિયાવ દિલ ભૂલે.

વાદળાંની દોડ સંગ ફંગોળી હિંચકો ઉછળતી મોજે અંગ ઝૂલે.

- મુકેશ દવે

હાથબ બંગલા

તા.૦૨/૧૨/૧૯૮૫, રવિવાર

ઊડે કબૂતર - ગીત

ઝાકળિયું સવાર પહેરી આભ લઈને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર,

કેસરવરણી શાલ ઓઢી સવાર થઈને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર.

ટહુકાયેલું વન તરીને ઝરણું નાચે ઝૂમકઝૂમ,

હાર સમાણી નદી વીંટાળી દરિયો કરતો બૂમાબૂમ,

દરિયો ઊંચકી વાદળ ફરકે

પાંખોમાં વાદળ ભરીને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર.

ખડકી ખોલી ઝાંકુ ને ત્યાં નજર-નજર ટકરાતી,

જરાં મલકાતી જરાં કતરાતી જરાંજરાં શરમાતી,

તને દીધેલાં ફૂલની સાથે

થડકંતું આંગણ ઊંચકીને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર.

-મુકેશ દવે

ખડસલી

તા. ૨૭/૦૮/૧૯૮૪, સોમવાર

રંગભીની છોળ્યું - ગીત

એને ઊગ્યું છે ગાલે ગુલાબ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,

એને અંબોડે ઘટાટોપ આભ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી.

આખાય આભ સાથે ઊગતી સવાર

એના અધરો પર આવીને બેઠી,

મંજરીની મ્હેકભરી ટહુકાભર કોયલડી

રણઝણતા કંઠમાં પેઠી,

એની ચાલમાં છે ફાગણિયો ફાગ, કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,

એને ઊગ્યું છે ગાલે ગુલાબ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,

છૂંદણાંમાં બેઠેલા મોરલાઓ ટહુક્યા

ને આંખોમાં મૃગલાઓ ઠેકે,

ચૂંદડીમાં ઝળકે છે લાખલાખ સૂરજ

ને કમખાના ફૂલડાંઓ મ્હેકે,

એને સંભળાતો સાજણનો સાદ,કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,

એને ઊગ્યું છે ગાલે ગુલાબ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી.

- મુકેશ દવે

ખડસલી

તા.૨૪/૦૮/૧૯૮૪, શુક્રવાર
Modify 

અમરેલી

તા. ૦૭/૦૮/૨૦૨૦, શુક્રવાર

રણ હશે - ગઝલ

આ પણ હશે; તે પણ હશે,
ઈચ્છા બધી નાગણ હશે.

ઘર છીપલાંથી હો મઢ્યું,
દરિયા લગી આંગણ હશે.

દૃશ્યો બનીને હું ખરું,
પણ આંખ પર પાંપણ હશે.

લે, શ્વાસને હોઠે પકડ,
છાતી હતી ત્યાં રણ હશે,

લાવે નિશાચર મ્હેંક તો,
રાતો બધી ફાગણ હશે.
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા 
તા.૨૬/૦૮/૧૯૯૪, રવિવાર. 

ગાગાલગા ગાગાલગા

પ્યાલી ધરી - ગઝલ

પ્રભાતે સૂર્યને તાળી ધરી,
દિશાએ હોઠ પર લાલી ધરી.

ગયો ઊડી અચાનક ગૂંજરવ,
કુસુમને ઝૂલવા ડાળી ધરી.

સમયનું ઘેન ચડવાનું સતત,
પળોના જામની પ્યાલી ધરી.

પવનને કેદ ના કરશો તમે,
હથેળી એમ સુંવાળી ધરી.

નિશાચર ઘૂઘવે અંધારને,
ભયાનક રાત જ્યાં કાળી ધરી.
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા
તા.૧૬/૦૮/૧૯૯૪, ગુરુવાર

લગાગા ગાલગાગા ગાલગા

તોય શું ! - ગઝલ

જન્મને મોતની હો ખબર તોય શું!
મોતને હો દહન - હો દફન તોય શું !

ઝાંઝવાં સીમમાં તો ઝરે આભથી,
મૃગની પ્યાસ પર હો નજર તોય શું !

સ્વપ્ન તારાં મહીં ખંડિયેરો થતાં,
હું અહીં યાદનું હો નગર તોય શું !

જોઉ છું ને ઢળે પાંપણો એમની,
આંખમાં પ્રીતની હો અસર તોય શું !

શાહ ઘૂંટ્યા કરે ગઝલને તાજ પર,
ત્યાં અધર મૌનથી હો સભર તોય શું !
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા
તા.૧૮/૦૪/૧૯૮૫, ગુરુવાર

ગાલગા ગાલગા ગાલગા ગાલગા