સોમવાર, 10 ઑગસ્ટ, 2020

તૂટી ગયેલો માણસ - ગઝલ

 



ચોળાયેલી ચાદર કહે છે; આ માણસ તો તૂટી ગયો છે,
તકિયે છલક્યું સરવર કહે છે; આ માણસ તો તૂટી ગયો છે.

ધોમધખેલા તડકામાં એ પરસેવાને વાવ્યા કરતો,
છાયો ધરતું તરુવર કહે છે; આ માણસ તો તૂટી ગયો છે.
 
ચકમકતાં વસ્ત્રોની હેઠળ વીત્યો વૈભવ ઢાંકી ફરતો,
ઝીરણશીરણ અસ્તર કહે છે; આ માણસ તો તૂટી ગયો છે.

રણ સંગ્રામો ખૂબ જીત્યો પણ જીવન જંગે લથડી પડતો,
ખીંટીટાંગ્યું બખ્તર કહે છે; આ માણસ તો તૂટી ગયો છે.

સંધ્યા ઢળતાં ઝાલર ટાણે ઝાલર ઝાલી આરત ધરતો,
મૂર્તિ થયેલો ઈશ્વર કહે છે; આ માણસ તો તૂટી ગયો છે.
- મુકેશ દવે
અમરેલી
તા.૧૦/૦૮/૨૦૨૦, સોમવાર

ગા X 16

મંગળવાર, 4 ઑગસ્ટ, 2020

ખરે - ગઝલ

મેળાપની જ્યાં પળ ખરે,
એકાંત થઈ વાદળ ખરે

જો પાનખર આવી ચડે
તો કેટલાં આંગળ ખરે ?

તારા નયનનું છું હરણ,
પણ ઝાંઝવાનું જળ ખરે.

વરસાદ અફવાનો પડે
ને ગામમાં અટકળ ખરે.

નભ યાદનું ખોતર જરાં,
શબ્દો બધા કોમળ ખરે.
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા
તા.૦૩/૦૯/૧૯૮૪, સોમવાર

ગાગાલગા ગાગાલગા

સોમવાર, 3 ઑગસ્ટ, 2020

વરસાદી ગીત

વિંઝાતા વાયરાની ફૂંકાતી લ્હેરે મન આમતેમ ડોલતું ઊડે,
વાદળાંની દોડ સંગ ફંગોળી હિંચકો ઉછળતી મોજે અંગ ઝૂલે.

ખેતરના શેઢામાં રોમરોમ કંપેલો
આમતેમ દોડે છે તડકો,
વાયરાનો સ્પર્શ અંગમાં રેલાવીને
ઠાવકી મોલાત કરે લટકો,
વાદળાની આડશમાં સૂરજ સંતાઈને રમણીની જેમ કંઈક રૂઠે.
વાદળાંની દોડ સંગ ફંગોળી હિંચકો ઉછળતી મોજે અંગ ઝૂલે.

સૂકીભઠ્ઠ નદીઓમાં જોબન વરસ્યું
ને ઓલા ભીંજાતા કાંઠાઓ ઝૂમ,
વરણાગી નદીઓએ મેલી મરજાદ
પછી દરિયાની બાહોંમાં ગૂમ,
નદીઓએ વિંટાળીને મસ્તીના ઘેનમાં દરિયો દરિયાવ દિલ ભૂલે.
વાદળાંની દોડ સંગ ફંગોળી હિંચકો ઉછળતી મોજે અંગ ઝૂલે.
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા
તા.૦૨/૧૨/૧૯૮૫, રવિવાર

રવિવાર, 2 ઑગસ્ટ, 2020

ઊડે કબૂતર - ગીત


ઝાકળિયું સવાર પહેરી આભ લઈને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર,
કેસરવરણી શાલ ઓઢી સવાર થઈને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર.

ટહુકાયેલું વન તરીને ઝરણું નાચે ઝૂમકઝૂમ,
હાર સમાણી નદી વીંટાળી દરિયો કરતો બૂમાબૂમ,
દરિયો ઊંચકી વાદળ ફરકે
પાંખોમાં વાદળ ભરીને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર.

ખડકી ખોલી ઝાંકુ ને ત્યાં નજર-નજર ટકરાતી,
જરાં મલકાતી જરાં કતરાતી જરાંજરાં શરમાતી,
તને દીધેલાં ફૂલની સાથે
થડકંતું આંગણ ઊંચકીને ઊડે કબૂતર ફરફર ફરરર.
-મુકેશ દવે
ખડસલી
તા. ૨૭/૦૮/૧૯૮૪, સોમવાર

રંગભીની છોળ્યું - ગીત


એને ઊગ્યું છે ગાલે ગુલાબ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,
એને અંબોડે ઘટાટોપ આભ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી.

આખાય આભ સાથે ઊગતી સવાર
એના અધરો પર આવીને બેઠી,
મંજરીની મ્હેકભરી ટહુકાભર કોયલડી
રણઝણતા કંઠમાં પેઠી,
એની ચાલમાં છે ફાગણિયો ફાગ, કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,
એને ઊગ્યું છે ગાલે ગુલાબ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,

છૂંદણાંમાં બેઠેલા મોરલાઓ ટહુક્યા
ને આંખોમાં મૃગલાઓ ઠેકે,
ચૂંદડીમાં ઝળકે છે લાખલાખ સૂરજ
ને કમખાના ફૂલડાંઓ મ્હેકે,
એને સંભળાતો સાજણનો સાદ,કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી,
એને ઊગ્યું છે ગાલે ગુલાબ કે રંગભીની છોળ્યું ઊડી.
- મુકેશ દવે
ખડસલી
તા.૨૪/૦૮/૧૯૮૪, શુક્રવાર
Modify 
અમરેલી
તા. ૦૭/૦૮/૨૦૨૦, શુક્રવાર

શનિવાર, 1 ઑગસ્ટ, 2020

રણ હશે - ગઝલ

આ પણ હશે; તે પણ હશે,
ઈચ્છા બધી નાગણ હશે.

ઘર છીપલાંથી હો મઢ્યું,
દરિયા લગી આંગણ હશે.

દૃશ્યો બનીને હું ખરું,
પણ આંખ પર પાંપણ હશે.

લે, શ્વાસને હોઠે પકડ,
છાતી હતી ત્યાં રણ હશે,

લાવે નિશાચર મ્હેંક તો,
રાતો બધી ફાગણ હશે.
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા 
તા.૨૬/૦૮/૧૯૯૪, રવિવાર. 

ગાગાલગા ગાગાલગા

પ્યાલી ધરી - ગઝલ

પ્રભાતે સૂર્યને તાળી ધરી,
દિશાએ હોઠ પર લાલી ધરી.

ગયો ઊડી અચાનક ગૂંજરવ,
કુસુમને ઝૂલવા ડાળી ધરી.

સમયનું ઘેન ચડવાનું સતત,
પળોના જામની પ્યાલી ધરી.

પવનને કેદ ના કરશો તમે,
હથેળી એમ સુંવાળી ધરી.

નિશાચર ઘૂઘવે અંધારને,
ભયાનક રાત જ્યાં કાળી ધરી.
- મુકેશ દવે
હાથબ બંગલા
તા.૧૬/૦૮/૧૯૯૪, ગુરુવાર

લગાગા ગાલગાગા ગાલગા