ગઝલ - ભગવંત

 જેવો ચહો એવો અહીં દેખાય છે ભગવંત,
શ્રદ્ધા હૃદયમાં હોય તો પરખાય છે ભગવંત

જીવન ભર્યું આ સૃષ્ટિમાં, સૌંદર્ય પણ દીધું,
એની નિહાળી દુર્દશા પસ્તાય છે ભગવંત.

એનાં બનાવેલાં પળેપળ છેતરે એને,
સૌનો પિતા છે; શું કરે ? ગમ ખાય છે ભગવંત.

આળોટતાં ધન પર; વટાવી નામ એનું સૌ,
સોને મઢેલા ભારથી મુંઝાય છે ભગવંત.

કરતો નથી માટે કસોટી, ભક્ત સાચા ક્યાં ?
ઢોંગીઝમેલામાં હવે અટવાય છે ભગવંત.

પામે અહીં માનવ; કરેલાં કર્મના બદલા,
દુર્ભાગ્ય માટે છતાં પંકાય છે ભગવંત.

પામી નથી શકતાં દરિદ્રો એનાં દર્શન જ્યાં,
મંદિર તણી પછવાડમાં વેચાય છે ભગવંત.

સૌમાં વહે છે એ જ પોતે લાલ શોણિત થઈ,
રંગોના વાડામાં જગે વ્હેંચાય છે ભગવંત.

અંતરથી પારાવાર જો એનું સ્મરણ થાશે,
છે ભાવનો ભૂખ્યો; ઘણો હરખાય છે ભગવંત.
- મુકેશ દવે
મૂળ : અમરેલી, તા૨૫/૦૭/૨૦૧૧
સુધારો : પાંધ્રો, તા ૦૩/૧૦/૨૦૨૧, રવિવાર

ગાગાલગા ગાગાલગા ગાગાલગા ગાગા

ગઝલ - પોકાર

આછોપાછો તો પણ હદપાર કરી લીધો.
છાનોછાનો તારો દીદાર કરી લીધો,

ધર્માસન હેઠળ ઝાકમઝોળ છુપાવીને,
એ રીતે શ્રદ્ધાનો વેપાર કરી લીધો.

આ ગ્રંથો તો પૂરા અમને પચતા ન્હોતા,
માટે તારા નામે પોકાર કરી લીધો.

એકે જગ્યા ક્યાં બાકી છે સજવા માટે !
અંગેઅંગે ઝખ્મોનો  શણગાર કરી લીધો.

આખું જીવન ગયું એળે; પામ્યા નહીં કશુંએ,
અફસોસ અમે એનો પારાવાર કરી લીધો.
- મુકેશ દવે
મૂળ : અમરેલી, તા.૦૩/૦૧/૨૦૧૩
સુધારો : પાંધ્રો, તા.૦૨/૧૦/૨૦૨૧, શનિવાર

 ગા-૧૨

ગઝલ - સ્મરણ વચાળે

 હરણ જેમ દોડ્યા કરે રણ વચાળે,
ને મન એમ દોડે છે સ્મરણ વચાળે.

આ જીવનને આકાર ત્યારે મળેલો,
ટિચાયેલ એરણ અને ઘણ વચાળે.

પ્રણયના ત્રિકોણે મળે કેન્દ્રબિંદુ,
તો  પીસાય એકાદ; બે જણ વચાળે.

પલાંઠી લગાવી છતાં પણ પ્રભુ હું,
ના બેસી શક્યો મીઠી આ ખણ વચાળે.

જનમ ને મરણની વચાળેનું જીવન,
નજરમાં તર્યું આખરી ક્ષણ વચાળે.
- મુકેશ દવે
મૂળ - અમરેલી તા.૨૮/૦૩/૨૦૧૪
સુધારો - પાંધ્રો તા.૩૦/૦૯/૨૦૨૧, ગુરુવાર

લગાગા લગાગા લગાગા લગાગા

ગઝલ - અનોખી નારી

બધાં સાથે અનોખો સાવ એ સંબંધ રાખે છે,

પ્રણયપ્રસ્તાવ આવે તો હૃદયને બંધ રાખે છે.

ઘણીવારે ઘણી પીડા સહીને સાવ તૂટે છે,

છતાં ચહેરા ઊપર એ સ્મિતને અકબંધ રાખે છે.

ગળામાં લાખ ડૂમાઓ ભરેલા હોય છે તો પણ,

રણકતા કંઠમાં ટહુકા તણો અનુબંધ રાખે છે.

હઠીલી જે ઘણી મંછા હૃદયના દ્વાર ખખડાવે,

પ્રવેશી ના શકે તેવો સદા પ્રતિબંધ રાખે છે.

કદી તો લાગણીના ઓધ ઊમટતા બહુ લાગે,

એ વેળાએ ઝુકાવી આંખ ને મુખબંધ રાખે છે

- મુકેશ દવે

પાન્ધ્રો

તા.૨૮/૦૯/૨૦૨૧, મંગળવાર

લગાગાગા × ૪

ગીત- પ્રીતછાંડ્યો

તરણાંને વંટોળો ફંગોળે એમ એણે ફંગોળી દીધો ગુમાનમાં,

ફટ્ રે કરમ ! હું તો ઓળઘોળ થઈ ગ્યો વેરાનમાં.

પ્રીત્યુની આશ લઈ ખેતર ખેડ્યાં ને 

એમાં વાવ્યા'તા સમણાંના બી,

કૂંણેરી પ્રીતવેલ પાંગરીને ક્હેતી કે

વ્હાલપના પાણીને પી,

હૈયામાં કોળેલાં મોતી શા મોલ ભલાં બાળીને ચાલ્યાં ગ્યાં તાનમાં.

ફટ્ રે કરમ ! હું તો ઓળઘોળ થઈ ગ્યો વેરાનમાં.

રણની રેતીમાં મેઘ ધોધમાર વરસે ને

તોય એમાં રહેતો નહીં ભેજ,

સીંચણિયાં સીંચીને કેટલાં હું સીંચું પણ 

ભીંજે નહીં સૂક્કીભઠ્ઠ  સ્હેજ,

ઝાંઝવાનાં છળથી કૈં કામણ પથરાયાં કે રહેવાયું નૈ જરાં ભાનમાં.

ફટ્ રે કરમ ! હું તો ઓળઘોળ થઈ ગ્યો વેરાનમાં.

- મુકેશ દવે

પાન્ધ્રો

તા.૨૬/૦૯/૨૦૨૧, રવિવાર

ગીત - હું તું ને નશો

તને નશો છે સુરાલયનો; મને નશો છે તારો,

એકબીજાને ઝૂમતાં રાખે આપસનો સથવારો.

મસ્ત સુરાહીધારા તારું

ભાન ભૂલાવી દેતી,

તારી નશીલી આંખો મારી

વાચાને હરી લેતી,

મદિરાછલકી સરિતાનો તું મનહર છો ઓવારો.

તને નશો છે સુરાલયનો; મને નશો છે તારો.

તને નશામાં સરગ મળે ને

મને તારામાં જન્નત,

તારામાં મદહોશ થઈને

કરું હું તારી ખિદમત,

તું આસવનો કુંભ છતાંયે લાગે અમરતક્યારો.

તને નશો છે સુરાલયનો; મને નશો છે તારો.

બેઉ નશામાં ઝૂમતાં જઈએ

શુદ્ધબુદ્ધ સાબૂત રાખી,

શાખ-નામને ડાઘ ન લાગે

એવી સૂરતા તાગી,

કેફ નિરંતર ચડતો રાખ્યો  મેં તારો; તે મારો.

તને નશો છે સુરાલયનો; મને નશો છે તારો.

- મુકેશ દવે

પાન્ધ્રો

તા. ૨૩/૦૯/૨૦૨૧, શુક્રવાર

ગીત ગોરલદે

 તું તો સખી, પાંપણના ઝૂલામાં ઝૂલતી રે મારી ગમતી ગોરલદે,

તું તો સખી, અંગઅંગ ફૂલ સમુ મ્હેકતી રે મારી ગમતી ગોરલદે.

જ્યાં જ્યાં તું જાય દલ્લ દરિયો થઈ ઘૂઘવે,

લ્હેરો પર લ્હેર બની  લાગણીઓ  ઊછળે,

તું તો સખી મોજ્યુંના મેળામાં મ્હાલતી રે મારી ગમતી ગોરલદે.

બારસાંખ ઝળુંબ્યા તોરણ ઝૂલાવતા,

ઉંબરાઓ ઉમંગે સાથિયા પુરાવતા,

તું તો સખી કુમકુમની પગલીઓ માંડતી રે મારી ગમતી ગોરલદે.

ઝંઝાની ઝીંકોને પર્વત સમ ઝીલતી,

તડકાને વીણીવીણી છાયો પાથરતી,

તું તો સખી પીડાઓ પ્હેરીનેય ઝૂમતી રે મારી ગમતી ગોરલદે.

- મુકેશ દવે.

પાન્ધ્રો

તા. ર૧/૦૯/૨૦૨૧, મંગળવાર