બાલગીત

ક્યાંથી આવેલું કહો ગમતીલું ગીત ?

કોણે ગાયેલું કહો સુરીલું ગીત ?

વાદળીએ ગાયેલું,

વીજળીએ ગાયેલું,

આભલેથી ઝરમરઝર વરસ્યું'તું ગીત.

પાંદડાએ ગાયેલું,

છાંયડાએ ગાયેલું,

ઝાડવેથી ટપ્પટપ્પ ટપક્યું'તું ગીત.

કંદરાએ ગાયેલું,

પથ્થરાએ ગાયેલું,

ડુંગરેથી દડદડતું આવ્યું'તું ગીત.

હરણાએ ગાયેલું,

તરણાએ ગાયેલું,

ઝરણામાં ખળખળતું ઉછળતું ગીત.

વાયરાએ ગાયેલું,

વૈયાએ ગાયેલું,

ખેતર ને શેઢાનું લહેરાતું ગીત.

ખેચરોએ ગાયેલું,

ભ્રમરોએ ગાયેલું,

નાનેરા બાગ મહીં મ્હેકંતું ગીત.

માંજરોએ ગાયેલું,

ઝાલરોએ ગાયેલું,

વ્હેલાં પરોઢિયેથી રણઝણતું ગીત.

તારલાએ ગાયેલું,

તમરાએ ગાયેલું,

અંધારી રાતોએ ઘેરાતું ગીત.

અમ્મે સૌએ ગાયેલું,

તમ્મે સૌએ ગાયેલું,

વ્હાલી નિશાળમાં કલબલતું ગીત.

- મુકેશ દવે

અમરેલી

તા. ૨૪/૦૮/૨૦૨૪, શનિવાર

ગીત - વાટ

હૈયું ન્હોતું હૈયામાં પણ આંખે બેસી કરતું ધકધક,

ઉભડક શ્વાસે વાટ નીરખતું જાણે કોઈ તરસ્યું ચાતક.

વાયુ ઉપર બેઠા લ્હેરે 

પગરવના જ્યાં ભણકારાઓ,

આંખોમાંથી ટપકી પડતાં 

ભીનાભીના અણસારાઓ,

અણસારાથી ચેત્યા તીણા સણકારાના અંગારક,

હૈયું ન્હોતું હૈયામાં પણ આંખે બેસી કરતું ધકધક.

આઠેય પહોર આઠ જનમના

પંથ બની લંબાયે જાતા,

ઉજાગરાથી ભરચક આંખે

અશ્રુજળ પણ છલકે રાતા,

તોપણ વિહ્વળ હૈયું પૂરે મેઘધનુના રંગો અણથક.

હૈયું ન્હોતું હૈયામાં પણ આંખે બેસી કરતું ધકધક.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તારીખ : રર/૦૮/૨૦૨૪, ગુરુવાર

ગઝલ : હું જ મારો રસ્તો

હું જ મારી કેડી ને હું જ મારો રસ્તો,

હું ખુમારી ત્યાગી કદી ન થાઉં સસ્તો.

જિંદગાની આખી રહ્યું અહીં ટીંચાવું,

સુખ અને આ દુખ તો છે  ખાંડણી ને દસ્તો.

ના વધે એ રોપો જો ભાર હો છાયાનો,

બાળ ક્યાંથી ફાલે ? ઉપાડી મોટો બસ્તો.

મંચ પર છીએ તો(ય) અમે ન ધ્યાને આવ્યા,

એ અમસ્તાં આવ્યાં તો તાનમાં ગુલદસ્તો !

મોત પણ ધ્રૂજીને ઘડીક થંભ્યું ત્યારે,

વેદનાઓ વળગી રહી પ્રસારી હસ્તો.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તારીખ : ૧૮/૮/૨૦૨૪, રવિવાર

ગાલગાગા ગાગા લગાલ ગાગા ગાગા

ગઝલ - સૂર્ય ઊગે છે

ધરતી પર અજવાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે,

અસ્ત-ઉદય રઢિયાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે.

ઊષા-સંધ્યા નામે સુંદર કન્યાઓથી -

નભદૃશ્યો રૂપાળાં લઈને સૂર્ય ફરે છે.

ના અટકે, ના થંભે, તોપણ થાકે ક્યાંથી ?

અશ્વો બે પાંખાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે.

કંઈક યુગોથી અવિરત નિયત આવનજાવન,

પળપળના સરવાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે.

નળિયાં નીચે રમતાં નાના ખોબા માટે,

ચાંદરણાં નખરાળાં લઈને સૂર્ય ફરે છે.

તડકા ને પરસેવાના એ દ્વંદ્વ વચાળે,

અંગારા દાહાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે

અંતરથી જયાં મૂંગી તરસો ચિત્કારે છે ,

વાદળ ત્યાં હેતાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે.

એના મૃદુલ સ્પર્શે નમણી પલકો ઢળતી,

કર  કેવાં  નિરાળા  લઈને  સૂર્ય ફરે છે !

ગરમાળાની ડાળે તડકો કામણ ઢોળે,

નેણ-નયન અણિયાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે.

રાત મનોહર હોય છતાં દિવસની સાથે,

સંબંધો હુંફાળા લઈને સૂર્ય ફરે છે.

એની કૃપા, એના આશિષ તેથી ફળતાં,

રન્નાદે અમિયાળાં લઈને સૂર્ય ફરે છે.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તા. ૧૩/૦૮/૨૦૨૪, મંગળવાર

ગીત - અલબેલી નગરી અમરેલી

 ઉબડખાબડ રસ્તા ઉપર  હાલકડોલક નગરી છે અમરેલી.

તોયે ના ફરિયાદ કરે ને મસ્તીમાં બસ ઝૂમે રે અલબેલી.

ઘરની નીકો સિગ્નલ તોડી; ટ્રાફિક થઈને રસ્તે વળતી ટોળે,

ગટરકૂંડના ભાવપ્રેમથી  સઘળા રસ્તા પાવનતાને ખોળે,

વિહ્વળ ગાયો ડસ્ટબીનો જ્યાં છલકાતી ત્યાં ભાંભરતી થઈ ઘેલી.

ઉબડખાબડ રસ્તા ઉપર હાલકડોલક નગરી છે અમરેલી.

મૂળદાસની ગૌરવવંતી ગાથા અહીંયા ઠેબીજળમાં વ્હેતી,

ભોજાભગતની  ચાબખવાણી વડીનદીયે આછાં વ્હેણે કહેતી,

બેઉ કાંઠે  કૂડાકચરા લ્હેર કરે ને જળમાં ગાંડીવેલી.

ઉબડખાબડ રસ્તા ઉપર હાલકડોલક નગરી છે અમરેલી.

શ્હેર વચોવચ અડીખમ  ઊભા ટાવરની એ કાળચકરડી તૂટે,

કાળની વસમી ઝાપટ  ખાતાં રાજમહેલનાં થળથી અંજળ ખૂટે,

નાગનાથ પર અમરવલ્લીનું ગૌરવ ગાતી  ધજાયું છે ફરકેલી.

ઉબડખાબડ રસ્તા ઉપર હાલકડોલક નગરી છે અમરેલી.

ગલ્લાઓ ને ચાના કીટલે દેશની એકેક કફર્યુંના હલ  મળતા,

વાળુથી પરવારી ઓટા તેજખબર લઈ ડિબેટોમાં ઢળતા,

લૂખ્ખેલૂખ્ખી સુવાણ્ય કરે ત્યાં નીંદર આવી ખખડાવી દે ડેલી.

ઉબડખાબડ રસ્તા ઉપર હાલકડોલક નગરી છે અમરેલી.

શૂરાઓની જેમ જ અહીંયા ખમીરવંતા કવિઓ પણ કોળાયાં,

ઊગીને આથમિયા કોઈ,  કોઈ વિરલા કાળજડે કોરાયાં,

તેમ છતાંયે કવિઓની ગાથાઓ મૂંગી તકતી પર ચિતરેલી.

ઉબડખાબડ રસ્તા ઉપર હાલકડોલક હલકે છે અમરેલી.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તા.૧૧/૦૮/૨૦૨૪, રવિવાર

ગઝલ - પ્યાલી ધરી

તમે જ્યાં ગાલ પર લાલી ધરી,

પ્રભાતે સૂર્યને તાલી ધરી,

નજર બહેકી અને ઝૂમી રહી,

તિલસ્મી હોઠ શી પ્યાલી ધરી.

અમે બેઠા તમારી રાહમાં,

હૃદયની સેજ સુંવાળી ધરી.

વિહગની જેમ ઊડી ના જશો,

કુસુમને ઝૂલવા ડાળી ધરી.

હજુ ઓઢ્યો અમે અંધારને,

તમે ત્યાં રાત અજવાળી ધરી.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તા.૦૫/૦૮/૨૦૨૪, સોમવાર

ગીત - યૌવનપ્રવેશ

બાપુના ઝૂલે હું તો ઝૂલતી’તી ને મૂઆ વાયરાએ હેઠી પછાડી,

જોબનનાં ફોરાં હું તો ઝીલતી’તી ને મૂઆ મેહુલાએ આખી પલાળી.

ચાંદાએ અજવાળું ઓરીઓરીને મુને 

            વાવી દીધેલું અંગેઅંગમાં,

ફાગણિયા ફાલે રંગરંગના ફુવારે મુને 

             ઝબકોળી દીધી ઉમંગમાં,

શીળાં કેસૂડાં હું તો વીણતી’તી ને મૂઆ તડ્યકાએ આખી દઝાડી. 

સુંવાળી સેજ મારી ડંખીલી થઈ મુને 

             કાળઝાળ પીડાયું આપે,

અધરોએ ડંખી; મારાં કાળજડે ડંખી મુને 

              કાયામાં અડાબીડ વ્યાપે,

મીઠી નીંદર હું તો માણતી’તી ને મૂઆ સોણલાએ ઝબ્બક જગાડી. 

- મુકેશ દવે

- મુકેશ દવે

જામનગર

તારીખ: ૦૨/૦૮/૨૦૨૪

શુક્રવાર