ગીત - હેત ચડ્યું હિલ્લોળે

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે,

નાજુક ચ્હેરે વિસ્મિત આંખો કિલ્લોલે જ્યાં ખોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

સાગર ઉપર નભ ઝૂકીને 

નિત્ય કરે પયપાન,

વાદળનું પયપાન કરીને 

છલકાતાં ધનધાન,

ઝરણાં-પર્વત-પંખી-ફૂલડાં કુદરતના ઘરચોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

ઝરણાઓથે ઝાકળ બેસી 

ડારો દે સૂરજને,

તરણાટોચે સાંજ વિરામી 

પમરાવે ગોરજને,

આથમણી દશ્ય રાતઘડૂલે અંધારાને ઢોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

ડાળેડાળે ફૂલો દેતાં 

જોબનના વરતારા,

ચક્ષુપંખી લઈને ઉમટ્યાં 

મોહ્યાના અણસારા,

વાસંતીકોકિલ ટહુકીને હૈયાઓ ઢંઢોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તારીખ :૨૩/૦૯/૨૦૨૪, સોમવાર

ગીત - વાણીરાણી

એથી તો મેં કોમળઅંગી વાણીરાણી સોળેવાને કાયમ છે શણગારી, 

એ સરગમની જાણે ક્યારી હું તો એના રઢિયાળા કોઈ સૂરનો પૂજારી.

વાણીરાણી આમ જુઓ તો લચી પડેલા

ડોલરિયાનું મઘમઘતું એક ફૂલ,

હળવે ચૂંટી કીધું એને પ્રાંજલ આંખે 

બેસીને તું મોજ પડે એમ ઝૂલ, 

તારે આંગણ આવે જો કોઈ ગમતીલું જણ

એની સામે હોઠ સમાણી ખૂલ, 

રોજેરોજે વાણીરાણી કાજે હું તો વરસાવું છું નેહ નીતરતી ઝારી.

એ સરગમની જાણે ક્યારી હું તો એના રઢિયાળા કોઈ સૂરનો પૂજારી

ટહુકો એનો પાંખો પહેરી કોઈના કાને 

સોનલવરણું ઝૂમણું થઈને ઝૂલે, 

વરસે એનું મર્માળું એક સ્મિત હોઠે

ફૂલગુલાબી પરોઢ લઈને ખૂલે, 

કાગળ ઉપર ઠૂમકઠૂમક અંગ મરોડી

અક્ષરરૂપે ઊઘડે મોતીમૂલે, 

છે રાણીના પગલેપગલે મધરીમધરી મહેક ભરેલી લહેરાતી ફૂલવારી.

એથી તો મેં કોમળઅંગી વાણીરાણી સોળેવાને કાયમ છે શણગારી

- મુકેશ દવે

ગઝલ - પરમનો ઘડેલો

શિખર પર ગયાનો નશો જ્યાં ચડેલો,

અહંના ધકેલાથી ગબડી પડેલો.

દિશાઓથી ભટક્યો પછી એનો ટહુકો,

નશીલો ઈશારો જરા શો અડેલો.

મને ખૂબ મારામાં શોધ્યો પરંતુ,

કશેથી હજુ ના મને હું જડેલો.

જતો જ્યારે આતમ પ્રભુના સમિપે,

પરંતુ ત્યાં એમાંનો માણસ નડેલો.

નથી ઓગળ્યો હું કદી ઝખ્મજળથી,

ઘડો છોને કાચો પરમનો ઘડેલો.

- મુકેશ દવે

જામનગર,

તારીખ : ૦૯/૦૯/૨૦૨૩, સોમવાર

ગઝલ - કવનમાં

પ્રણયનું સરોવર છલોછલ નયનમાં.

વહે છે હૃદય ત્યાં સુરીલા કવનમાં.

વિહગ જેમ ઊડે અચાનક વિટપથી,

ગવન ઊડી જાતું એ રીતે  પવનમાં.

અમસ્તી નથી થઈ આ કાયા મનોહર,

તપી'તી એ પ્હેલાં વિરહની અગનમાં.

હતાશામાં ડૂબી ઘણી કેદ પાંખો, 

કદી જે હરખથી મહાલી ગગનમાં.

રડે છે એ ઘરમાં તિરસ્કૃત થઈને,

'હતી શી અધૂરપ અમારાં જતનમાં !'

અરે ! દોસ્તથી જ્યાં પરાજિત થયેલો,

મળી'તી શીતળતા એ મીઠી જલનમાં.

કબર થઈ જવું કે ચિતા થઈ દહાવું,

અમર થઈ ગયાં જે અડ્યા'તાં વચનમાં.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તા. ૦૮/૦૯/૨૦૨૪, રવિવાર