લાગણીને જ્યારથી છેડી હતી,
ત્યારથી તો કેટલી બેડી પડી !
બેસવાથી માર્ગ એને ના મળ્યો,
ને અમે ચાલ્યા કર્યાં; કેડી બની.
મા જે રીતે દીકરીને ઉંચકે,
એમ ડાળો ફૂલને તેડી રહી.
તે પછી એ ઓરડો ઝગમગ થયો,
ઉંબરે જ્યાં એમની એડી અડી.
એ ઝરૂખેથી જરા ઝૂક્યાં નહીં
એટલે સામે અમે મેડી ચણી.
એકપણ સત્કર્મ ત્યાં ઉગતું નથી,
ચિત્તની જે ભોમકા ખેડી નથી.
આયખાનો ફાલ બસ પૂરો થયો,
શ્વાસ રૂપી કેરીઓ વેડી ઘણી.
- મુકેશ દવે
અમરેલી
તા.૧૯/૦૯/૨૦૨૫, શુક્રવાર
ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગા
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો