ગીત : વાર્ધક્યનું દામ્પત્ય

વરસો વીત્યાં જાય ને દલમાં દલ ગુંથાતાં જાય સજનવા, કેવું જીવ્યાં ! તારાં-મારાં હોવાપણાના ભેદ ભુલાતા જાય સજનવા, કેવું જીવ્યાં ! વિધવિધ રંગોથી ખીલેલું આપણું આ સંસારકમલ, શરૂશરૂનો રંગ ગુલાબી ને અંતે હો પૂર્ણ ધવલ, લાલ, શ્યામળા ને હરિયાળા રંગ ભુંસાતા જાય સજનવા, કેવું જીવ્યાં ! જગના થાળે સ્વાદ અનોખા ખાટા-કડવા ને વળી તૂરા, હસતાં મોં રાખીને ચાખ્યા જાણે લાગે મસ્ત મધુરા, અંતે મોળાં ભાણે સઘળા સ્વાદ ઘુંટાતા જાય સજનવા, કેવું જીવ્યાં ! આપસના સથવારે ઝીલ્યા કેટકેટલા વાવંટોળા, તળિયાલગ જઈ નજરું પ્હોંચી; વહી ગયાં છે પાણી ડ્હોળાં, પાવક પ્રેમામૃતે વસમા ઘા રૂઝાતા જાય સજનવા, કેવું જીવ્યાં ! - મુકેશ દવે અમરેલી તા. ૧૩/૦૯/૨૦૨૫, શનિવાર