ગીત : વાર્ધક્યનું દામ્પત્ય

વરસો વીત્યાં જાય ને દલમાં દલ ગુંથાતાં જાય સજનવા, કેવું જીવ્યાં !
તારાં-મારાં હોવાપણાના ભેદ ભુલાતા જાય સજનવા,એવું જીવ્યાં !

વિધવિધ રંગોથી ખીલેલું
આપણું આ સંસારકમલ,
શરૂશરૂનો રંગ ગુલાબી
ને અંતે હો પૂર્ણ ધવલ,
લાલ, શ્યામળા ને હરિયાળા રંગ ભુંસાતા જાય સજનવા, એવું જીવ્યાં !

જગના થાળે સ્વાદ અનોખા
ખાટા-કડવા ને વળી તૂરા,
હસતાં મોં રાખીને ચાખ્યા
જાણે લાગે મસ્ત મધુરા,
અંતે મોળાં ભાણે સઘળા સ્વાદ ઘુંટાતા જાય સજનવા, એવું જીવ્યાં !

આપસના સથવારે ઝીલ્યા
કેટકેટલા વાવંટોળા,
તળિયાલગ જઈ નજરું પ્હોંચી;
વહી ગયાં છે પાણી ડ્હોળાં,
પાવક પ્રેમામૃતે વસમા ઘા રૂઝાતા જાય સજનવા, એવું જીવ્યાં !
- મુકેશ દવે
અમરેલી
તા. ૧૩/૦૯/૨૦૨૫, શનિવાર