ગીત - જીવતરના ફંગોળા

બાળપણાના ઝૂલે ઝૂલ્યાં ફંગોળાતાં ફંગોળાતાં,
મોટપણું ઝાલ્યું ત્યાં ડૂલ્યાં ફંગોળાતાં ફંગોળાતાં.

હાલરડાં ગાઈને માએ સપનાંઓ પીવડાવ્યા'તાં,
કંધોલે બેસાડી બાપે એ સપનાં જીવાડ્યા'તાં,
અગસરની આંધીમાં ઊડ્યાં ફંગોળાતાં ફંગોળાતાં.

અંજળના ઓછાયા ઓઢી ઘટઘટ પાણી પીધા'તાં,
લીલીવાડી માટે કેવા લાખ ઉધામા કીધા'તા !
સપનાં-અગસર સઘળું ભૂલ્યાં ફંગોળાતાં ફંગોળાતાં.
- મુકેશ દવે
અમરેલી
તા. ૧૧/૦૧/૨૦૨૫,શનિવાર

ગીત નાતતેડાનું ગીત

ભાવેણાની ધીંગી ધરા; જ્યાં નાત્યતેડું થાય,

નાત્યગંગામાં ડૂબકી દઈ; ખેડાવાળ ભીંજાય.

હે ખમીરવંત ! હે ખેડાવાળ ! જય બોલો ક્ષીરજંબમાતની,

ભાવેણાની ધરણી આજે ઝળહળ નોખીભાતની.

કલમ, ખડિયા, કડછાને અમે ગળથૂથીમાં પીધાં છે,

સાદગી, રખપત,હાથખેંચના સદાયે નર્તન કીધાં છે,

નિજ ગૌરવને કાજે પરવા ના કરતાં મિરાતની.

જય બોલો ક્ષીરજંબમાતની.

મયાબાપા ને નારણજીએ શિક્ષણ જ્યોત જલાવી'તી,

મનહરલાલ ને નરભેરામે ભાગવત ગાથા ગવરાવી'તી

ઋત્વિજોના મુખથી પ્રગટે સરવાણી સાક્ષાતની.

જય બોલો ક્ષીરજંબમાતની...

ધૂમકેતુએ અલીડોસાને દુનિયામાં પ્રસરાવ્યો'તો,

નાથાલાલે ભીની એ ધરતીને સાદ પડાવ્યો'તો,

સાક્ષરજનની કલમે વહેતી કવિતાઓ નિરાંતની.

જય બોલો ક્ષીરજંબમાતની.

બાલકૃષ્ણના કંઠે વહેલી ગીરકન્યા ભુલાતી નથી,

પ્રફુલ દવેના મણિયારાની હલક હજુ વિસરાતી નથી,

કંઈ કસુંબલ કંઠથી વહેતી હાંકલ છે મધરાતની.

જય બોલો ક્ષીરજંબમાતની....

સાથે મળીને કરશું વાતો યુવાના ઉત્થાનની,

જનજનના હૈયામાં પ્રગટે જ્ઞાતિના સન્માનની,

જ્ઞાતિના હરેક ક્યારામાં ઊગતાં એ પરભાતની.

જય બોલો ક્ષીરજંબમાતની.

- મુકેશ દવે

જામનગર

 તા. ૨૪/૧૨/૨૦૨૪, મંગળવાર

ગીત તરંગો

મનમાં ગોરંભાય મતંગો

ઊઠે જળમાં જેમ તરંગો.

નિરવ જળમાં  કંકર પડતાં 

થાતી જાણે જળ પર ક્રીડા,

એ ક્રીડાના મૂળમાં વેઠે 

જળ અંજળની વસમી પીડા,

સમરણકંકર લગરિક અડતાં 

મનક્યારે સળવળ ભુજંગો.

જળની છાતી ઉપર ઊમટે 

તરંગોના ટોળેટોળાં,

મનડાની છાતીમાં છાયા 

કંઈ ચર્વણના કાળા ઓળા,

હવળ્યું દેતાં હોયે કાયમ 

મનના હણહણતા તુરંગો.

-  મુકેશ દવે

જામનગર

તા. ૨૦/૧૨/૨૦૨૪, શુક્રવાર

ગીત - હેત ચડ્યું હિલ્લોળે

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે,

નાજુક ચ્હેરે વિસ્મિત આંખો કિલ્લોલે જ્યાં ખોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

સાગર ઉપર નભ ઝૂકીને 

નિત્ય કરે પયપાન,

વાદળનું પયપાન કરીને 

છલકાતાં ધનધાન,

ઝરણાં-પર્વત-પંખી-ફૂલડાં કુદરતના ઘરચોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

ઝરણાઓથે ઝાકળ બેસી 

ડારો દે સૂરજને,

તરણાટોચે સાંજ વિરામી 

પમરાવે ગોરજને,

આથમણી દશ્ય રાતઘડૂલે અંધારાને ઢોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

ડાળેડાળે ફૂલો દેતાં 

જોબનના વરતારા,

ચક્ષુપંખી લઈને ઉમટ્યાં 

મોહ્યાના અણસારા,

વાસંતીકોકિલ ટહુકીને હૈયાઓ ઢંઢોળે.

હેત ચડ્યું હિલ્લોળે.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તારીખ :૨૩/૦૯/૨૦૨૪, સોમવાર

ગીત - વાણીરાણી

એથી તો મેં કોમળઅંગી વાણીરાણી સોળેવાને કાયમ છે શણગારી, 

એ સરગમની જાણે ક્યારી હું તો એના રઢિયાળા કોઈ સૂરનો પૂજારી.

વાણીરાણી આમ જુઓ તો લચી પડેલા

ડોલરિયાનું મઘમઘતું એક ફૂલ,

હળવે ચૂંટી કીધું એને પ્રાંજલ આંખે 

બેસીને તું મોજ પડે એમ ઝૂલ, 

તારે આંગણ આવે જો કોઈ ગમતીલું જણ

એની સામે હોઠ સમાણી ખૂલ, 

રોજેરોજે વાણીરાણી કાજે હું તો વરસાવું છું નેહ નીતરતી ઝારી.

એ સરગમની જાણે ક્યારી હું તો એના રઢિયાળા કોઈ સૂરનો પૂજારી

ટહુકો એનો પાંખો પહેરી કોઈના કાને 

સોનલવરણું ઝૂમણું થઈને ઝૂલે, 

વરસે એનું મર્માળું એક સ્મિત હોઠે

ફૂલગુલાબી પરોઢ લઈને ખૂલે, 

કાગળ ઉપર ઠૂમકઠૂમક અંગ મરોડી

અક્ષરરૂપે ઊઘડે મોતીમૂલે, 

છે રાણીના પગલેપગલે મધરીમધરી મહેક ભરેલી લહેરાતી ફૂલવારી.

એથી તો મેં કોમળઅંગી વાણીરાણી સોળેવાને કાયમ છે શણગારી

- મુકેશ દવે

ગઝલ - પરમનો ઘડેલો

શિખર પર ગયાનો નશો જ્યાં ચડેલો,

અહંના ધકેલાથી ગબડી પડેલો.

દિશાઓથી ભટક્યો પછી એનો ટહુકો,

નશીલો ઈશારો જરા શો અડેલો.

મને ખૂબ મારામાં શોધ્યો પરંતુ,

કશેથી હજુ ના મને હું જડેલો.

જતો જ્યારે આતમ પ્રભુના સમિપે,

પરંતુ ત્યાં એમાંનો માણસ નડેલો.

નથી ઓગળ્યો હું કદી ઝખ્મજળથી,

ઘડો છોને કાચો પરમનો ઘડેલો.

- મુકેશ દવે

જામનગર,

તારીખ : ૦૯/૦૯/૨૦૨૩, સોમવાર

ગઝલ - કવનમાં

પ્રણયનું સરોવર છલોછલ નયનમાં.

વહે છે હૃદય ત્યાં સુરીલા કવનમાં.

વિહગ જેમ ઊડે અચાનક વિટપથી,

ગવન ઊડી જાતું એ રીતે  પવનમાં.

અમસ્તી નથી થઈ આ કાયા મનોહર,

તપી'તી એ પ્હેલાં વિરહની અગનમાં.

હતાશામાં ડૂબી ઘણી કેદ પાંખો, 

કદી જે હરખથી મહાલી ગગનમાં.

રડે છે એ ઘરમાં તિરસ્કૃત થઈને,

'હતી શી અધૂરપ અમારાં જતનમાં !'

અરે ! દોસ્તથી જ્યાં પરાજિત થયેલો,

મળી'તી શીતળતા એ મીઠી જલનમાં.

કબર થઈ જવું કે ચિતા થઈ દહાવું,

અમર થઈ ગયાં જે અડ્યા'તાં વચનમાં.

- મુકેશ દવે

જામનગર

તા. ૦૮/૦૯/૨૦૨૪, રવિવાર